24 Eylül 2009, Perşembe
saat: 13:36
danny'nin zach adinda yakin bir arkadasi var. ondan bahsederken gozleri doluyor. ozluyor biliyorum ve adami tanimadigim halde iyi bir arkadas oldugu icin tesekkur etmek istiyorum. hem guzel insanlarla tanismak gonlumu serinletiyor. onun icin ya zach'e bir ucak bileti alip buraya gelmesini saglayacagim ya da tutacagim kolundan danny'yi beraber cape town'a gidecegiz. danny bu ikinci fikri daha cok sevdi. hem icindeki cocuk yunanistan'a gitmek istemiyormus. "sen de icindeki cocukla boyle konusuyor musun?" diye sordu. "ben zaten cocugum" dedim. ama en iyisi danny'nin icindeki cocugu cagirip kendisiyle biraz konusmak. sans onune gelmisken nasil gitmezmis yunanistan'a! poposuna vurup ucaga bindirmeyi deneyeyim diyorum.
-
fotograflara bakmak belki de cok iyi bir sey degil. ozluyorum.
neyse
bu sabah zelton ve adana'ya bana bir sey olmasi durumunda annemlere haber verebilmeleri icin hazirladigim dosyayi verdim. kacirildim mi, oldum mu, yogun bakimda miyim ... insanlar boyle seyleri dusunmek istemiyorlar ama onemli. bir de kullandigim ilaclarin listesini, kan grubumu vs ekledim. olunce benden kalanlarla ne yapmalarini istedigimi bildiren bir yazi da yazmali: kicima pamuk tikasinlar istemiyorum mesela. yaglarimdan sabun yapabilirler benim icin sakincasi yok. danny olunce icmeye gidecekmisiz. ben olunce butun ailem biraraya gelip birbirinden ozur dilesin, sonra benim icin kadeh kaldirip "daha mutlu olamazdi" desinler.
hayat kirik bir kalple yasanmayacak kadar kisa. yarin olsem eksikligini hissedecegim tek sey sevdiklerime sarilabilmek. aksi halde gayet mutluyum. sevdim, sevildim, bir parca gordum, ogrendim. kendi hayatimdan daha fazlasini beklemiyorum. ben yasarken ve olunce baskalari da benim kadar sansli olsun.
ben olunce umarim dostlarim sevinirler. iyi bir hayatim ve guzel insanlarim oldu.
