25 Eylül 2009, Cuma
saat: 00:27
off....
Daha dun verdigim kararlari bugun yururluge gecirememenin acizliginemi yanayim. Yoksa bugun oglen vakti uyandigimdaki huzunlu ve bir okadar garip umudun artik tamamiyle suya gomulmesine mi?
Sanirim insanlarla iletisimimde ciddi bir kopukluk olustu ve bu kopuklugun olustugu zaman zarfi icerisinde algi mekanizmalarim tamamiyle iptal oldu. Artik kurdugum cumlelerdeki veya yaptigim haraketlerdeki yanlisi anlamaz oldum..
Hani hissediyorum..
Kiriyorum karsimdakini ama neden kirdigimi anlayamiyorum. Dakkasinda ve hatta saniyesinde milyonlarca sebeb sonuc iliskisini hesapliyorum ama yinede bulamiyorum..
Artik formullerim ise yaramaz oldu. Yaslaniyorum galiba.
evet,evet.. yaslaniyorum.
Sana gelince kucuk hanim. (kim oldugunu bilmiyorsunuz, gunce bittiginde "belki" benim icinde bilinmez olacak)
Ne yapmaya calisiyorsun?
nedir olayin?
zevk mi aliyorsun? mazosistmisin?
Biliyor musun, artik benim icin 3 bilinmeyenli denklem degilsin.
Dahada ote birsey oldun.
beni
kor
ku
tu
yor
sun..
haklisin ama, dedigin gibi seni "anlamak" zor. seni birazda olsun anladigini sanan ben artik pes ettim. tebrikler...
Bir yanim hep diyor ki, "kes herseyi, koyver gitsin.."
Kahretsin olmuyor ama. Her defasinda olur diyorum ama icimdeki o sensizlik en fazla 1 ay sonra oyle buyuk bir yara oluyor ki. oyle bir bosluk haline geliyor ki.. gercekten "koyversem" sen bile artik o boslugu dolduramayacak hale geleceksin. Ve uzuldugum sey bu ne bir ask boslugu nede bir sevgi. Benim bile bilemedigim tarif edilemez bosluk.
Belkide haklisin "belirsiz" triplerinde.
Bazen kucuk bir cocuksun gibi davraniyorum sana..
ama, ama iste.. uff bosver.
"kusura bakma"
