27 Eylül 2009, Pazar
saat: 22:20
"yaşayacak birkaç yıl daha çocukluğum kaldı, döndüğümde onu yaşayacak hal bırakmışlarsa bende, yanımda olur musun" diyor sevgili... yeşilin huzur vermeyen her tonu sarmış çevresini. "olurum" derken sesim titriyor, sanki hal bırakmayacaklarına inanmışım içten içe.
insanlar birbirlerinin yokluklarından duydukları sonsuz mutsuzluğu birbirlerinden çıkarma eğilimindedir kimi zamanlarda. iş ki bunun böyle olduğunu kavrayabilsinler.
bunca karmaşa, bunca itiş kakış, bunca hastalık ve çokça ustalıktan sonra, yaşayacak birkaç yıl dahi çocukluğum kalmadı sanki benim. ama sevgili için denerim.
