28 Eylül 2009, Pazartesi
saat: 11:39
Okulum bitmek uzere. 3 ay kadar bir sure kaldi. Ondan sonra, gercek hayat basliyor iste. Kaygilar, dertler, tasalar... 23 yillik hayatimda, sorumluluk kavraminin tokat gibi yuzume carptigi donem, tam su anda, omuzlarimin ustune...
Bu donemde sunu ogrendim. Tutunmadan, guvenmeden, destek almadan biseyleri basarmak gercekten zor. Universitede tanisip da evlenenlerin sayisinin hatri sayilir bir miktarda olmasinin nedenlerinden biri de bu olabilir bence. Yepyeni, zorluklarla dolu gercek hayata hazirlanirken kendine bir yoldas, arkadas, es bulma ihtiyaci, gercekten de fazlasiyla anlasilabilir.
Ask guzel sey. Heyecan da cok guzel. Yeni tanistigin bir insana kendini anlatmak, onu dinlemek, yavas yavas ogrenmek, ellerini caktirmadan tutmaya calisip, dudaklarinda nefesini ilk defa hissetmek... Geriye baktigim zaman bu hissedilenlerin fazlasiyla ozlenebilecegini, yeni heyecanlarla kalbin ritminin degismesinin cok farkli bisey oldugunu biliyorum. Ama askin guzelliginden cok daha zor hayat. Isler ciddiye bindigi zaman, yolunu tek basina cizecegin zaman, o zaman iste.
Artik kendi kararlarimi kendim verebilecegim, parami, gercek manada bir hayat kurmaya yetecek miktarda kazanip, ona gore yoluma devam edebilecegim doneme gelmek uzereyim. "Soyle 1-2 yil para biriktireyim de, Amerika'ya/Kanada'ya yuksek lisans'a gideyim, orada da hem calisir, hem de okumaya devam ederim." diyebiliyorum mesela. Ama yalniz degil. Olmadik, sonu belli olmayan maceralarla da degil. Saglam, guvenilir, her durumda yaninda olacagini bildigin, tokezledigin zaman tutunabilecegin, tokezledigi zaman da tutabilecegin bir insanla beraber.
2.5 yildir beraberiz onunla. Cok seyleri paylastik, cok kavga ettik, cok da mutlu olduk. Cok kizdim zaman zaman, ayrilmak istedim. Gunlerce nasil bitirsem diye plan yaptim. Ama guvendigim, bana guvenen, hayatimin geri kalaninda "yol arkadasim" diyebilecegim o var yanimda. Belki atesli ask kavrami, ilk dokunus, ilk sarilis heyecanlari coktan gittiler. Ama sevgi var. Tereddutsuz guven var.
Kabul etmek istemesem de, "hala biraz daha zamanim var" desem de, artik yok. Sadece duygusal inis cikislara bakarak, kendisi stabiliteden yoksun bir duzene bakip stabil bi duzen kurmak imkansiz. O yuzden, artik daha mantikli, daha gercekci, kalbin de beraberligindan mutluluk duydugu biriyle, planlari "Biz beraber herseyi asariz, bi sekilde yapariz" diyerek yola devam etme zamani. Ileriki sureci bilemem. "1 yila kalmaz evlenirim", "Asla ayrilmam" da diyemem. Ancak beraberligin nasil bir mantigi varsa, artik sonun da bir mantigi olmak zorunda. Heyecan degil, adrenalin degil, mantik olmak zorunda.
El Norra Alila gider. Cunku hayat devam eder. Giderken de iki omzunun arasinda tasir buralari. Eger "kalici" mutluluksa amac, "10 milyarim olsun, 1 gecede yiyim, 1 yil evde oturayim" degil de, "kendi yagimda kavrulayim"'sa hayat, yola bu sekilde devam etmek gerekir.
Hayat benim penceremden aynen boyledir.
