29 Eylül 2009, Salı
saat: 21:05
insanları boğuyorum. farkındayım. aynı şeyleri farklı insanlara tekrar tekrar anlatıyorum. ne farklı bir şekilde ifade edebiliyorum ne bir şey.
yurda geldim ben günce. defnemi, annemi, babamı hep ankarada bıraktım. buraya yurt bile demek istemiyorum, ama burdaki kızlar ev diyorlar buraya. aileleriyle "evdeyim şimdi" filan diye konuşuyorlar. bilemiyorum.
çok kasıldım burda. hangi akla hizmet burayı seçtim, neden burdayım bilmiyorum. kasıldım burda. açım. yemek filan vermiyor, ben de bir şey yapamam pek. makarnayla beslenemeyecek kadar götü kalkık bi' insanım. kasıldım burda. bir eve 10 kişi doluşmuşuz ve alman usülü yaşıyoruz. komünal yaşam bana göre değil onu anladım. kasıldım burda. beşiktaş'ta olsam tabldotçular filan, mis. burda hiçbi şey yok sıcak yemek namına. açım. kasıldım.
sorun biraz da benden kaynaklanıyor galiba. ama yapabileceğim bir şey yok. kasıldım. mutsuzum. açım.
annem gelsin bir an önce. nolur.
