29 Eylül 2009, Salı
saat: 21:37
yeni dökülmüş çimentoda herhangi bir iz bırakmamak için zor tutuyorum kendimi.ama tutuyorum.
gitmek,basmak,çizmek istiyorum,olmayor.
parmaklarımı ve kafamın içindekini ben bu hale getirdim.feci olan nokta bu.
ağzımdan burnumdan kaçırdığım her ses o an dondurulacak,küçük bir piç tarafından yerden kapılıp bağıra çağıra sokaklarda gezdirilecek,atılacak,tutulacak,tutulmayacak,düşec ek,konacak sanki.peki öyle olsa nolur?
diğerleri tarafından kendine rezil edilmek diye bir şey mümkün mü bilmiyorum.
kabul etmeliyim.ya bu yeti yok,ya iç mihraklar tarafından dizginleniyor,ya da bu yine kronik bir kabızlık vakası.hangisiyse derhal açığa çıkarılmalı ve harekete geçilmeli.çünkü artık nefes almak zorlaşıyor.
her şey göründüğünden daha az karmaşık olmalı.yoksa yaşamak mümkün olamaz.
