02 Ekim 2009, Cuma
saat: 21:04
Hergün,her dakika gözümün önünden akıp gidiyor ve ben geçen zamana karşı artık bişey yapamıyorum.Eskiden çok korkardım sevemeden ölmekten ve aşksız bir an geçirmekten..Ama şimdi buna direnç kazandığımı gördüm.Sürekli düşünürken buluyorum kendimi.Özellikle yanlız olduğum anlarda bir sürü şey geçiyor aklımdan geçmişe ve geleceğe dair.Ama bir sürü fotograf karesinin içinde kendimi bulamıyorum çünkü hiçbirinde ben olmadığımı görüyorum..
Bugün yazın herhalde gerçekleşebilicek son düğününü sahilde yürürken gördüm.Tam gelin buketini atıyordu.Bekledim ve güldüm.Aslında bu kadar ümitsiz biri değildim ama şimdi bakıyorum da sevgiye olan tüm inancımı kaybettim.Artık başka şeylerin arayışındayım.Arayışındayım ama hiçbirşeyi de bulamamaktayım.
Eve gelirken telefonumdaki fotograflarıma baktım.Yazın ne kadar çok kare çektiğimi gördüm,hepsinde ne kadar mutlu göründüğümü.Ama farkındayım ki çevremdekiler mutluluğu yakalamışken ben yakalayamamışım.Bu beni çok üzüyor gerçekten.Baktığımda o karede gülen insanın ben olmadığımı anlıyorum.Üzücü ama evet anlıyorum.Artık bıraktım tüm bu romantik şeyleri...
~Hala bekliyorum belki birgün karşıma çıkıcak bana sımsıkı sarılıcak kokusunu bedenimin herbir parçasında hissedicem ve onun fotografını hep saklicam.En önemlisi o fotograftaki ben olucam.Ben ve o.Biz..
