03 Ekim 2009, Cuma
saat: 00:05
Bir gece önce rüyamda gördüğüm Mercan Dede,
dün gece karşımdaydı,
İtalya'da Mercan Dede ve semazen gösterisi.
Bir saat boyunca hayranlıkla sahneye baktım,
bir ara ağladığımı hatırlıyorum kontrolsüz.
Tesadüfler ki tesadüf değil, tevafukidir...
ben buraya öğrenmeye geldim,
nefsimi köreltmeye geldim.
buraya gelmem tesadüf değildi,
andrea ile tanışmamız tesadüf değildi,
saatler süren tasavvuf sohbetlerimiz, birbirimize doğru çıktığımız yolculuklar
tesadüf değildi.
o benim ruh eşim, konuşmadan anlaşabildiğim ender insanlardan birisi.
bir kardeş gibi, dost gibi, sevgili gibi bana,
çıkarsız, hesapsız...
gözümüzü karartıp çıktığımız yolculuklarda
birbirimize eşlik etmek için, korkup dönmeyi düşündüğümüz anlarda birbirimizi kollamamız için tanıştırıldık.
"ben dostlarımı ne aklımla, ne kalbimle severim
olur ya...
kalp durur...
akıl unutur...
ben dostlarımı ruhumla severim
o ne durur, ne de unutur..."
