03 Ekim 2009, Cumartesi
saat: 14:31
bu gün bu ufacık tefecik içi dolu turşucuk güncecikte son yazışım. anladım ki bir platformda kendini ifade etmekle, hayatın karşısında ifade etmek çok farklı şeylermiş. şaşırıyorum hala çok şükür bunlara.
fıçıcığa söz basarken bana yardım ve yataklık eden aşağıda bahsi geçen saz arkadaşlarıma teşekkür eder; büyüklerimin ellerinden, küçüklerimin gözlerinden,sevenlerimin omzunun kısıyından öperim.
konik; senin güzelliğini,dostluğunu,yoldaşlığını nasıl desem o denli eksik kalar.bunu sana hiç dememiştim,denilmişe say... gitmesekte görmesekte...
sayrı;sen iyi ki ,şükür demiştin ve ben sana da birşey söylememiştim sen de denilmişe...hatun kadın seni,annecik...
beni bulan afacan kız,sana da sevgiler...
ve siz efendim pek sevgili efendiciğim,beycağızım,kırılgan şüphelerin haşarı çocuğu...gülüşünüzü anımsıyorum,adınızı biliyorum,özlemeyi biliyorum, gayrısını ne sordum ne söylediniz zaten...
