05 Ekim 2009, Pazar
saat: 00:16
Dursun Dunya calarken bir yandan(ne anlami var bilmiyorum ama buyuk ihtimalle yalnizca kafam guzel oldugu icin sacmaliyorum) butun dostluk iliskilerine bir yerimle guluyorum. Ona belli edemem, duysa en guvendigi insanin bunu yapabildigini zaten hayatinda dostlarindan geriye kalan herkese duydugu azicik guveni de kaybeder. Anlatmiyorsam eger sirf bencilligimden. Bana duydugu bu kadarcik guveni de kaybetmeyeyim. Bir seyler icin caba sarf etmeyeli ne cok zaman olmus meger; istedigim, istemedigim, korktugum, kork(a)madigim her seye kolaylikla sahip olmusum. Savasmak istiyorum. Neyle, ne zaman, hangi silahla oldugunun onemi yok. Ne kadar sacmalayabildigimi gormeye calisir gibiyim ama bundan beterini de gordum.
Latin danslari, r&b ve oryantalle birlesince ve partnerin de bundan yorulmayinca gayet keyifli hâle gelebiliyormus, insanlarin gulumseyisleri daha da tat katiyormus ustelik. Bundan cok daha mutlu oldugum oldu. Hayatimin en mutlu ani uzun bir sure O´nunla yasanmis olan olacak, biliyorum ama bu kadar eglenmedim hayatimda. Biz yorulmasak grup asla slow calmayacakti sanki.
Istek parcasinin yazdigi kagida telefon numarasini ekleyen ve onu cantama sokusturan sevgili partnerimin sayin dostuna soyleyecek hicbir sey bulamiyorum ama umarim sarhos oldugundan yapmistir.
Kendimi begenmiyorum ve hatta bazen kendimden nefret ediyorum. Ölebilirim artik demistim zamanin birinde. Tanri beni duymadi.
Duysa,
Zamaninin geldigini soylese artik.
