07 Ekim 2009, Çarşamba
saat: 17:29
umutlarım çölde bir nehir
sevdam gökteki yıldız.
ne güzel söylemiş adam/kadın, umutlarım çölde bir nehir...
bu nevi şahsına münhasır ölçü birimleri bir acayip yapıyor beni.
umutlarım temde arabaydı,
sonra karadenizde hamsi,
sonra caddede kedi,
sonra aydaki insan; şeklinde azalarak gidiyor umut ölçüsünün seviyesi.
ben de bu umutsuzluğun içinde, yarı baygın, az biraz saçma, dalga geçmeye çalışıyorum umudun ta kendisiyle. farkındayım işte, umutsuzluğun yansımasından tatsız, tuzsuz ve de bayık...
napalım günce...
