11 Ekim 2009, Pazar
saat: 06:07
allah beni adıyaman tütünüyle terbiye etti bu gece. karşı komşum kurtardı onu allah gibi görmemi sağladı bu hareketi. bu sabah tanıştık çekik gözlü birisi. tanıştığımda çok çekilmişti gözleri, normaldede çekik gözlü olabileceği hiç gelmedi aklıma. mademki bu çocuk karşı komşumdu beni sadece komşuluk tavırları alakadar ederdi ve çok da komşuca davrandı bugün. zaten bugün tanıştık yanlış hatırlamıyorsam. sabah kapısını çaldım elektrikli süpürgesini istedim akşam geç kalmadı cevabı, çakmak istedi. çok güzeldi sanırım kafası "ateş edebilecek bişey varmı" dedi ve ben şaşkınlığımı belirtemeden kapımı yalarcasına gülmeye başladı. uzun yanan bir çakmak verdim birdaha kahkahalara boğuldu. çorba içmekten döndüm, sanırım kapı sesimi bekliyordu. çakmak bitti dedi bende sigaram bitti sorusuyla pazarlık yapar duruma getirdim durumu. bana adıyaman tütünü verdi 1 kutu bende ona yanan bir çakmak ve benim çakmağımın kalmadığını düşünerek ocakta sigara yakmamı sağlıyacak 2 bitmiş çakmak aldım. adil bir anlaşma oldu.
kendimi kurtarmak isterken yanıbaşımda karşıma çıkmasına şaşırdım bugün. belki herkez böyle senin suçun yok,belkide herkez kaçıyor ama sen görünce kaçmıyorsun ikilemi içinde kaldım. ikiside,durumumda bana savunma tarafı bırakmıyor. kendimi aklandıracak geçerli birşey bulmam gerek. bulamassammı ? bulana kadar bulmaya çalışıcam . bu azmimin ödüllendirilmesimi gerek ? yoo bence karşıma daha büyük engeller çıkması gerek..
