13 Ekim 2009, Pazartesi
saat: 00:03
Her acı,hayatta ayakta durma mücadelesi için verilen her çaba bugün de tekrar anlamamı sağladı ki bizim canımızı yaksa da büyümemizi sağlıyor galiba.Bazen bakıyorum kendime çok çocukça davranışlar içine giriyorum bunun da farkındayım ama kendimi tutamıyorum.Hiç tanımadığım hatta konuşmadığımız birinden onu görerek hoşlanmaya başladım.Aslında bu hoşlanmadan çok başka şeylere dönücek ama kendimi tutmam lazım.Büyüdüm demek için tek bir kavramı yerine getirmek yetmiyor maalesef.Affetmek,dinlemek,mantıklı kararlar vermeye çalışmak,(her ne kadar bu çok zor olsa da)çabuk aşık olmamak..Bunların tümü bana o kadar zor geliyor ki..Zaten aşk belki de benim düşündüğüm şey değildir ki zaten şuanda öle bi durumum yok ama insanların davranışları benim çok canımı sıkıyor sadece.Sanki inadına inadına yapılan hareketler,konuşmalar.Sanki gözüme sokmak istercesine sürekli saçma sapan çocukça hareketler..
Bi arkadaşım "çocuk olmamak için çocukça yapılan hareketlere onlar gibi karşılık verme,tam tersine tek bir lafın onların susmasına yetsin" diyor.Ama bunu bir türlü başaramıyorum maalesef.Yazmak da beni rahatlatmıyor artık eskisi gibi..
Mutluluk kelebek gibidir.
Ne kadar çok kovalarsanız, sizden o kadar kaçar.
Ama dikkatinizi başka şeylere çevirirseniz
Gelip yavaşça omzunuza konar.
Anonim
Ne yapmam gerek bilemiyorum şimdi.Hoşlandığım kişiyle bir yolunu bulup konuşmalı mıyım?yoksa olayları akışına mı bırakmalıyım?..Hiç bilemiyorum ve karar da veremiyorum.Tek istediğim çıkış yolunu göstericek olan bir peri..
