13 Ekim 2009, Salı
saat: 01:23
Bir tek anneme üzülüyorum, ona ağlıyorum.. Yalnızlığına üzerindeki yüke canım acıyor.. En son ne zaman gülümsediğini hatırlamıyorum.
O dışında hayatımda hiçbir şey bana bi anlam ifade etmiyor. İçten sevindirmiyor..
Üzerime bırakılan sorumluluklar beni dibe itmiyor, aksine o kadar hafifim, o kadar umrumda değil ki sakinleştirici yutmuş gibi bakıyorum.
Yoruluyorum, dershanede vakit hızlı geçiyor. Meşgul ediyor. Unutturuyor.
Eve de ise pişman olduğum aklıma geliyor. Keşke annemin yanında kalsaydım.
Kaçmamlıydım..
Bedellerin asıl sahipleri ise evinde, ailesiyle, sevgilisiyle eğlenmekte..Para harcamakta, tatlı yemekte, sevişmekte.. Ruhlarını köreltmekte.. Bencilleşmekte..
..
