13 Ekim 2009, Salı
saat: 14:13
Orta hazırlıkta tanıştığım hatta aynı sırayı paylaştığım bir arkadaşım vardı..
O kadar hırslıydı ki, izmir fen lisesini kazanamadı ve kardeşi kazandı diye sürekli gözleri dolardı.. Lisede de beraberdik, hatta lise ikide hatırlarım okula beraber giderdik.. Hayatın ne güzel her gün ayrı bir hikayeyle geliyorsun der özenirdi hayatıma.. Oysa ben de onun hırsına özenirdim sabaha kadar ders çalışırdı. Bir gün sormuştum amacın ne gece ders başına otururken diye, kitabı bitirmek demişti. Test kitabı! Sayfalarca test çözerdi, yanlışı çıkarsa cezalandırırdı kendisini. Ders uğrunda tüm çevresini yok etti. Sınıfta onunla konuşan iki kişi kalmıştı sadece arada bizim sınıfa gelirdi bölümler değiştiği için.. Sonra bizim bölümdekileri de aşağılayıp en yakın arkadaşımla tartışınca bizim sınıfa da girilmesine izin verilmedi.. Şimdi tıptan mezun olmuştur sanırım..
...
Bir de bana bakalım..
Uni 4. sınıfta eğlencesine bir sertifikam olsun diye gidilen marmara, yenibiristen öylesine yapılan başvuru sonucu iki yıl aynı yerde çalışma, Londrada pratik yapmaya gidip buradan bir üniversite ayarlama son anda IELTSe girme vs vs..
Tez verilecek yarın ama hala burada dırdır ediyorum.
Nolurdu ki bu arkadaşlarımda olan hırsın en azından yarısı bende olsaydı da bir şeyi de zamanından bir kaç gün önce bitirip oh be yayayım şöle yatayım diyebilseydim?
Çok mu zor ki?
