16 Ekim 2009, Cuma
saat: 01:54
benin benden ayrılışı üzerine karalamalar
Ayrıldık emre'yle. Sonunda bu da oldu. Fazla söylenecek bir şey yok. Her şey beni absürd olgusuna ulaştırıyor. Ayrılışımız bile absürdlükle ilgili bence. Ona sorsan, tamamen gerekliydi bu ayrılık. Tutkunun doğal gelişiminin zaten ölüme çıkacağını söylerdi kesin, Bilge Karasu'dan edindiği birtakım cümlelerle.Bilge Karasu'nun sevgiyle efendi-köle,usta-çırak arasında kurduğu bağlantıyı falan anlatırdı.
Tamam, ilk zamanlardaki gibi içimizden taşan coşku yoktu belki. yitiriyorduk o şeyi. Ama yine de bu kadar küçük bir neden için....yani birkaç somut gerekçe olsaydı keşke diyorum şimdi. üstelik -o yitirilen şey varsa- bu yitiriş zaten doğal değil mi? Entropi artmıyor mu sürekli? Daha neyin tartışması bu? insan karşısındakini tanıma sürecinde hep aynı merakla yaklaşabilir mi ona? Buna inanmak saçma. Emrenin bunu beklemesi iki kat saçma. Mutlaka bir merak eksikliği olacaktır,alışkanlıklara dönüşecektir bazı şeyler.
Kendi düşünüyor, kendi yaratıyor.en olmayacak şeylerden dertler oluşturuyor kendine.belki biraz daha açılabilseydi bana.. yaşamasını bilmiyor düpedüz.bıraksa kendini.ikimizin güzelliğini,biricikliğini fark etse bir.gökyüzünün güzelliğini anlasa.keşke onun için yaptığım fedakarlıkları bilebilseydi. onu ne kadar sevdiğimi biraz daha anlatabilseydim.farklı olur muydu her şey?
Ne olursa olsun. ayrılık yine ayrılık. Yine sevdiğim biriyle ayrılık.belki bir çeşit sayrılık. başta söylediğim absürd ifadesi absürd kaçtı biraz. Ayrılık dediğim absürd değil, bildiğin acı. Saf acı. Ölümden sonraki sonsuzluk doğumdan önceki sonsuzluktan uzun olmasa da,yine de sonsuzluk işte. Ve berbat bir acı. Ve aslında hayatımdan kim bilir ne Emreler geçecek ama ben yine emre diye tutturuyorum. Hem de bunu bile bile acıyor bir şeyler.
Artık sana yazabileceğimi sanmıyorum günce. Sana yazmak emreli günleri anımsatıyor bana. Aslında telefonumu da kapatmak istiyorum. Zaten feysbuk hesabımı iptal edeli çok olmuştu. yepyeni müzikler dinlemem gerek. Hatta belki müziği de hayatımdan çıkarmam gerek,bilmiyorum. Bilmiyorum. Hayatımda asla terk edemem dediğim insandan ayrıldım bugün. Bir şey yapasım yok. Melankoliyi bile istemiyorum şu an hayatımda. Belki bir sonraki aşama, bana attığı mesajlara bakıp o zamanlar bu mesajlar için neler düşündüğümü hatırlamaya çalışma oyununu oynamak olacak kendi kendime. en sevdiğim/en sevdiği müzikleri dinleyerek.
Belki o zamana kadar çoktan kıracağım telefonu.bir sinir anında yerle bir edeceğim. telefon olmasın hayatımda.hatta mail adresleri de, mail adresleri de..belki ondan sonraki aşama, it gibi içmek olacak kendimi kaybedene dek ve onun içtikçe açılan muhabbetini hatırlayacağım. Belki unutmak için yaptığım bütün her şey bana onu daha da hatırlatacak. belki Oruç Aruoba okumam gerektiğini düşüneceğim ve alıp başımı Oruç Aruoba'ya gideceğim bir süre.bir süre böyle sessiz sakin,kendimi dinleyerek,kitapları dinleyerek...belki . belki farklı yaşansaydı bazı şeyler. "sözler değil.eylem.artık yazmayacağım" diyordu birisi. hatta bunu diyerek bir eylem gerçekleştirmişti.ama o kadar değil. Ya da...
---
Bugün ayrıldık emre'yle.bundan böyle emre, pek o kadar emre değil. Ama emre henüz bunun farkında değil.
