17 Ekim 2009, Cumartesi
saat: 09:23
geleli bir bucuk ay oldu... hatta iki ay oluyor. inan oturup iki satir yazmaya ne niyetim ne de vaktim oldu. anca bugun iste. evde parti var ama sarmadi pek. odamda kendi muzigimi koydum, keyfim yerinde, muzik dinlerken ne yapsam dedim ve aklima geldin. hande yener, dark tranquillity, mamas and papas, dario moreno ve empire of the sun gibi birbirinden alakasiz 20 civarinda sarkidan olusan, tahminen benden baska kimsenin bu kadar eglenemeyecegi hatta ve hatta tahammul edemeyecegi bir liste. guzel, mutluyum.
amerika ya donmeden once uzun uzun yazmak, turkiye deki bir bucuk yili degerlendirmek istiyordum. hala istiyorum, ama bu aksam degil. tahminen baya bir sure de vaktim olmayacak. duruma mudahele etmeye niyetim yok. olursa olur olmazsa olmaz.
dun kar yagdi ilk defa. donemin yarisi bitti... vizeler falan da bitti bugun itibariyle. hayatimda dersler ve sorumluluklar bir kere daha istekler ve rastgeleligin onune geciyor ciddi bir bicimde. kendime bir-iki sene daha muhlet verdim ama. okul bitecek. ondan sonra belki daha cok istedigim gibi birisi olabilirim. cok gec olmaz umarim.
kiz arkadasi edinme, onunla gecinme vs. konusunda bir dersim olsaydi keske diye dusundum gecen gun :) kesinlikle o ders icin odev yapmak adina su anda oldugumdan daha hevesli, hareketli ve basarili olurdum... su anda yaratmadigim vakti yaratirdim... ne kadar boktan bi durum lan... farkindayim ve bisey yapmiyorum da ustelik... hayat, kader...
martta iki hafta hong kong a gidiyorum gibi... yazinda belki iki ayligina sangay... olursa sonrasinda ufak bir ipek yolu guzergahi... bi sene yokum yani gunce...
belki kis tatilinde bir hafta barcelona, 10 gun kadar da turkiye yapabilirim ama. karar veremedim daha... yine amerika'da pek vakit gecirmiyor olacam malum. bakalim
babam olmasa sorun yok gercekten. geziyorum, hic bir yerde s1k1lacak kadar vakit gecmiyorum, gecirdigim yerlerde de s1k1lmaya vaktim olmuyor. yoruluncaya, pilim bitinceye kadar boyle devam... sonra da ulan niye yalnizim diye bir iki yil daha aglanirim, sonra da bu hayat icin yeter bu kadar derim gibi geliyor...
lise gunlerine geri dondum yani biraz... gectigimiz bir bucuk senede turkiye ye donmenin cok da iyi olmayabilecegini farkettim. o zaman 35-40 dan sonra yasamanin da cok bir anlami ve hedefi kalmadi tabi...
yeter zaten.
yoo depresif falan degilim gunce. aslinda baya bir mutluyum. daha samimi arkadaslarim ve bir ask iliskim olsa biraz daha mutlu olabilirdim, ama su anda da iyiyim. kotu degilim.
neyse gunce, ben sarki soylemeye devam ediyorum
