17 Ekim 2009, Cumartesi
saat: 17:52
gözümün pırıltısı sonuyor gün gectikce mutlu değil mutsuz gunler geliyor yine burada kalamam ben yapamam, yapamıyorum işte yine aynı tekrar ediyor herşey...
Erkekler ve kadınlar binlerce insan yaşıyor bu dunyada neden ilgilenmelimiyim hayatta ki amacım ne benim neden amacıma doğru gideceğime ara sokaklara takılıyorum...
içimdeki ateş o kadar güçlü ki sessiz kalmak zor konuştuğunda duygularımın gücünün azalmasından korkuyorum. O ateş ile elimde ancak savaşabilirim, koşabilirim, bağırabilirim, susabilirim ama konuşamam anlatamam uyuyamam yemek yiyemem o kadar rahat değil henüz tatmin değilim hiç hayattan...
ilişkileri düşünmek istemiyorum artık birçok erkek ne gerek var yalan ilişkilere ne gerek var geçici oylanmalara sonra boşuboşuna üzülmelere... ne gerek var erkeklere olumlu yaklaşmak mı lazım artık sert ve katı daha katı olacağım sahtekarlıklara, kötü niyetlere...
hayatımın amacı peşinde gideceğim... hepimiz yalnızız sonunda buna inanıyorum ve yalnızlığımı kabul ediyorum ve istemiyorum artık saçmasapan ilişkilerle rahatsız olmayı...
