17 Ekim 2009, Cumartesi
saat: 18:18
güzel bir gündü
irem ben damla gözde takıldık böyle baya bi.
birilerinin bıraktığı izleri gözyaşlarıyla silmeye calıstık gibi bir şey..
ama eğlendik bunu yaparken
bu yüzden seviyorum yalnız olmamayı.
yalnızken eğlenemezsin çünkü.
sadece silmeye çalışırsın.
Hiçbir zaman eskisi gibi olmaz sözünün ne kadar gerçekçi,bir o kadar doğru ve acı olduğunu anladım tekrar.
Ne bileyim şöyle bir düşününce 6 yıldır beni asla kırmamıs bi insanla olmak,3 yıldır bir şeylere beraber gülmüş,beraber üzülmüş,beraber para dilenmiş,beraber yemiş,beraber içmiş insanların hala yanında olduğunu görmek ve bir de iyi anılarımızın kötü anılarla gölgelendiği insanları düşünmek..
garipti.
Yeni bir otama alısmak kadar garipti.
Sevmediğim bir ortama.
Göze battığım bir ortama.
Hiçbir şey yapmadan otursam bile dikkat çektiğim bir ortama.
Çünkü ben farklıyım,onlar farklı.
Ve de hasta olacak gibiyim ki hiç ama hiç istemiyorum.
Doğayla İngiltere meselesini konusuyoruz su an.Gerçekten içim acıyor ama üzüldüğümü belli etmeyi düşünmüyorum.Hem o üzülecek,hem ben duygusallaşıcam,hem de artık insanlara ne kadar değer verdiğimi içimde tutmaya karar verdim.Sevmiyorum ya artık öle canımı cicimi sevgi sözcüklerini vs vs..
Çünkü bir insana ne kadar cok değer verirsen ve bunu ona ne kadar çok belli edersen, o kadar çok ''o zaten benim'' diye düşünmeye başlıyor.
Bu bir gerçek.
Neyse ya..
öyle işte.
döktüm gene içimi :)
Hoscakal.
