18 Ekim 2009, Pazar
saat: 13:59
Açık konuşmak gerekirse, son yılların en tatsız ve umutsuz günlerini yaşıyorum. Tıpkı iyileşmeyi bekleyen bir hasta gibi "bugün belki yemeklerin tadını alırım" diyorum. Her sabah "umarım bugün daha iyi olurum" diye umut ediyorum. İyileşme yavaş fakat sağlam oluyor ve buna benim tek bir katkım bile yok.
Bunu sağlayan dostlarımın ve ailemin bana olan sevgisi.
Her ne kadar kendi kendime kalınca ağlasam da, o an son buluyorsa sizler sayesindedir.
Ne kadar teşekkür etsem az fakat ben yine de elimden geldiğince,
teşekkür ederim.
