20 Ekim 2009, Salı saat: 13:13 bir yanim nasil da deli dolu yasamak icin heyecanli , diger yanim da birak gitsin telasin otur bi soluklan diyor, istanbulu ozlemedim , itiraf ediyorum. dagittigim evimi, her kosesini kendi ellrimle sekillendirdigim o cati katini da ozlemedim.. siiyah opel corsami da ozlemedim.. etrafimi dolduran kuru kalabalik insanlari da.. yakin dostlarimla bile olsa bir starbucks ta oturmayi da ozlemedim.. annemi , anneanemi, dedemi, virvir dirdir dinlemeyi de ozlemedm.. is hayatimin karsimda amansiz saldirilarina gogus germeyi, yukselen insanlarin yukardan bakislarini , kiskanc haset davranislari da ozlemedim.. topu topu 15 gundur uzagim hayatimdan , ama geri dondugumde hic bir seyin yerinde olmamasi fikrine cok alisigim.. evim yok , arabam yok, is yeriinde masam yok.. arkadasim dediklerim zaten hic yoktular, dostlarim da hep uzagimda kalicaklar.. kendimi mutlak 0 noktasina cok yakin hissediyorum, hani sicaklik diye bir seyin olmadigi o nokta.. evet Finlandiya soguk, ama benim icin ondan da soguk.. bana isleyecek bir guc yok su siralar.. pollen