21 Ekim 2009, Çarşamba
saat: 10:17
sanki hayatta deilim şu sıralar..etrafımda bı cam war we ben öle yasıorum gıbı hıssedıorum
herseyden soyutlanmıs hıssedıorum kendımı..herkesın ıcınde ama aslında bambaska bı yerde...
aynaya bakınca kendı yuzumu tanıyamıorum..
gercekten tanıyamıorum..!
sadece kendım deıl sorun cewremden gelıcek tepkılerı dusunmek yoruo bnı
tmm bu benım hayatım bılıorum
aklıma koydugumu da her zaman yaptım bunu da bılıorum
bu bolumu bırakmakta da son kararım bundan da emınım ama gerı döndugumde o meraklı bakıslar herkesın wah yavruum uzak ya ondan yapamadı dıe dusuncek olması(ki külliyen yalan)bazılarının rahat battı buna gıbı dusuncelere gırcek olması..vs vs bnı çileden cıkarıo
bn hıc bıse olmamıs gıbı dewam etmeye calıstıkca onlar karsıma cıkcak bırer bırer noolduu..?? dıe
ananızın ... oldu dıcem bn de muhtemelen iice kafayı yiip
ha bunlara da alıscam bılıorum
ve bılıorum bn cok buyuk konustum
eet hayatta herseyı yapabılıomus ınsan gercekten bunu da anlamıs oldum
babam da bellı etmese de şok oldu aslında.ama çook şanslıyım kı mukemmel bı anne babam war
otur oturdugun yerde de dıebılırlerdi..bi kere daha ne kadar sorunlu olurlarsa olsnlar aılemin degerını anladım
onlardan uzaklasmak ıcın ankara ya geldım we evet hepsınden özur dılıorum
ii günde kötü günde yanlarında olmaktan kacmama ragmen tek gozyasımda onlar bnım yanımda oldu..
bnse içimde hıc ii bı evlat olmadım belkı de..
neyse işte sonuc olarak
yeni bir başlangıc yapıorum..!
