21 Ekim 2009, Çarşamba
saat: 20:26
artık çok derin uyuyorum. Eskiden uyurken en ufak bir kıpırtıda uyanırdım. Şimdi ölü gibiyim. Uyurken hiçbir şey hissetmiyorum. Gözlerimi kapatıyorum. Sonra açıyorum..
Dedem ameliyat olmuş, babannem ağlıyor telefonda.. Kızım haber verecek kimsemiz yoktu diyor. İki oğlu aile kavramlarını yitirdiği ve hayatlarını kendi istekleri üzerine kurdukları için onlarla bağını kopardılar.
Annem arıyor, telefonda ağlıyor. Kardeşim arıyor ağlıyor. Babanne ağlıyor. Üzerimde öyle bi yük hissediyorum ki, bazen sihirli bi değneğim olsun diye hayal kuruyorum. Ben daha 22 yaşındayım. Yetemiyorum..
Hayatımda maddi manevi isteklerim konusunda aileme, arkadaşlarıma asla ısrarcı olmadım. Şımarıklık yapmadım, bencillik yapmadım.. Şimdi aralarında kuramadıkları iletişimi ben onarmaya çalışıyorum.. Yetemiyorum.. Yoruluyorum..
Kendimi düşünüyorum,içimden hiçbir şey gelmiyor.İnsan kendi hayatından ne bekler? Bir sevgili, gelecek planı, iş planı bunlar olsun olmasın düşünmeye hal bırakmıyorlar..
Bu sene geçsin de seneye düşünürüz..
Dimi..
