21 Ekim 2009, Çarşamba
saat: 21:40
Duru Suyunda Bulanırken Ben
- Ve tanrı son kudreti ile seni yarattı
benide elinin tersiyle ateşe attı -
Sana dayanıyorum
var gücümle
sırtına hizaladığım bedenim ile
dayanıyorum
çünkü
ayakta kalmak için
dayanıyorum
çünkü,
düşüp düşüp kalkmamak için
uzansam bile tutamıyacağımı bile bile
tüm hayatım bu duygular içinde gerçekliğini yitirirken,düşündüm;
9 ay gibi bir sürecte tanrı ellerimi ve ayaklarımı yarattı
bense 9 hafta önce
şimdiye kadar sadece atmosferde asılı kaldığımı ,yaşıyor"muş gibi" yaptığımı anladım
ağzımın içinde dolaşan o kocaman his
benim doğum sıvımdı
tüm solunum yollarıma dolmuşken o sıvı
bilincim benden tekerlekli sandalye yardımı ile uzaklaşmaktaydı
bense usul usul kendimden geçtim
sen o sırada kalabalığı yararak geldin
gözlerin kapalı bir şekilde
tesadüfi bir halde suni nefüs yaparken damarlarıma
beni hayata döndürdün
sigarayı yeni bırakmışım gibi bir histi bu
oysa hiç başlamamış biri olarak
nikotin katılığında bir şeyin boğazımdan kalbime aktığını farkettim
sendin o
yalpalayarak uzalaşırken
o işini yapmış olmanın hazzı varken beyin kıvrımlarında
ve bir hayata kahraman olarak teyellenmişken
gözden kayboldun
elime tutuşturduğun recetede
bir fahişenin telefonun numarası vardı
"0,kalbe giden yolu benden daha kısa sürede bulur" yazmışsın
okunaksız yazından
kişiliğin hakkında tahlil yapmaya takatim bile yokken
sessizce bağardım arkandan;
"çek beni içine
loş yerlerinde parmak uçlarım buruşana kadar suda beklet " diye.
ya duymadın
ya da duymazdan geldin
yada ben öyle zannettim
saatler sonra beni içine çekmiştin
kaygan bir kuyunun dibine
nekadar çabalarsam çabalayayım çıkamıyordum
tırnaklarım kırılana kadar tırmanmayı denedim
her defasında,son defaymış gibi
çektiğin sınıra kadar tırmana biliyordum
gerisi bana karanlıktı
galiba istediğim de buydu
tenhanda ölmek!!
zaten parmak uçlarımda buruşmaya başladı
ve
bedeninin en loş kuyusundayım
oysa kafamı havaya kaldırsam
gözlerinden bakıyor olcaktım hayata
yan yana durmuş o iki kara kuyudan birinde
sana bakamasamda
duru suyunda
içindeydim,
göz yaşların parmak uçlarımdan sonra kalbimide buruşturmaya başladı
kahramanım,
ölüyorum
duru suyunda bulanırken ben
gözlerini kapata bilirsin
artık gün ışığına ihtiyacım kalmadı...
