23 Ekim 2009, Cuma
saat: 17:42
neden böyle yapıyorum? gerçekten nasıl bu kadar vurdum duymaz bir insan olduğumu anlamıyorum. son bir aydır hiç birşey yapmadan oturuyorum koskoca bir ayı boşuna geçirdim. şimdide beş karış suratla oturup ne yapacağımı düşünmek çok salakça.
bir iş bulup çalışmaya başlamalıydım en azından bulamasam bile birileriyle görüşmeliydim bilmiyorum işte en azından bu amaca hizmet eden tek bir şey yapmalıydım ama hiç bir şey yapmadım. yapmadığım her gün kendime kızdım, ertesi gün birşeylere başlayacağım diye kendimi kandırdım. zaten asıl soruda bu galiba nasıl oluyor bu kadar kolay kendime yalan söyleyebiliyorum. her konuda bunu yapıyorum. bir şeyleri ertelemek için sürekli kendimi kandırıyorum ve her zaman sonunda canım sıkılıyor yada büyük fırsatlar kaçırmış oluyorum. az önce yaptığım aptal telefon konuşmasından haftalardır kaçıyor olmasaydım şimdi bazı şeyler en azından bir parça daha farklı olurdu.
sonuçlarını bilerek hata yapmak ne kadar büyük bir aptallık... sanırım en zayıf noktlarımdan biri bu, yaptığım yada gördüğüm hiç birşeyden ders çıkartmıyor olmam daha doğrusu çıkarttığım derslerin hiç birini hayatımda uygulamıyor olmam.
peki gerçekten neler oluyor kafamın içinde? neden ısrarla bu şekilde yaşamaya devam ediyorum? açık bir şekilde geleceğimle oynuyorum bunu görüyorum ve hala devam ediyorum. son dakikaya kadar kaçıp son dakikada herşeyle aynı anda yüzleşiyorum ve tabiiki iş işten geçmiş oluyor.
tabi tüm bunlar tamamen benim hatam değil. ben sadece tembel ve rahatından ödün vermeyen pisliğin tekiyim. birşey yapmak için doğru şartların oluşmasını bekliyorum her zaman oluşması için hiç birşey yapmıyorum. insanlar ayakta kalabilmek her yola baş vururken ben evde oturup sigara içiyorum, akşam dışarı çıkıp arkdaşlarımla eğlenip ertesi gün iki buçuğa kadar uyuyorum. burdaki tesellimse herkesden önce uyanabiliyor olmak.
