26 Ekim 2009, Pazartesi
saat: 22:52
Bi kaç gün önce evde canım sıkılırken birden esti atladım otobüse mecidiyeköyden gerçek köyüme gittim düzcedeki.Babanemi özlemiştim durup dururken.
Görünce beni 5 yaşındaki çocuklar gibi sevindi kadıncağız öyle kucakladıki boğucak zannettim.Oldum olası sevmişimdir yaşlılarla muhabbet etmeyi.Hayatta sakınmazlar diyeceklerini.''Sev beni'' yapmacıklıkları yoktur.En azından benim çevremdekilerin...Dedem ben babanem oturduk akşam vakti geç saatlere kadar muhabbet ettik.En son ne zaman o kadar güldüğümü hatırlamıyorum.50 senelik bi evliliğin istisnasız her günü birbiriyle atışan bu çifti izlerken kahkahalar ata ata bi hal oldum.
Şunu gördüm gözlerinde onların ki hiç aşk kelimesinin geçmediği bi aşktı.Belki de konuşmak aşkın sürekliliğine zarar veriyor kim bilir...
Köy havası çok iyi geldi kitabımıda bitirdim sonunda.
Çok güzel müzik çalıyo şu anda kahvem elimde var haftaya bi sürü sınav ,high hopes bi gün belki takar.Adios.
