27 Ekim 2009, Salı
saat: 22:42
Karanlık bir koridorda kücük bir catlagı görebildiginde...
Sigaranı söndürmek için elini uzatıp kültablasında gördügün iz sonucu söndügünü sanıp tekrar dumanlar cıktıgında...
0kudugun kitapta en anlamsız yerde aklına geldiginde...
Onu sana bagladıgını bildigin sarkıları dinlerken...
Ve onunda dinlemesi ihtimalini göz önünde bulundururken..
Henüz geçirdiginiz saatlerde yüzünde defalarca kez çeşitli sebeplerden olusan mimikleri hatırlayıp gülerken ve gülerken gözlerinden her akan damlanın canını acıttıgını farkederken insan ne kadar da acizmiş meğer...
O kadar acizki artık anı yasayıp mutlu olmak adına herşeyi yapabilcek hale gelmekte...
Sonrasında düşünülür ve bu fazlasıyla can yakar..
Aglanır yaşlar akar..
Yüzdeki sahte tebessüm yavasca kaybolur..
Ve var olmak insana zor gelir..
