29 Ekim 2009, Perşembe
saat: 23:05
iki evin de kendime ait olduğunu hissedemiyorum artık. ikisinde de konuk gibiyim sanki. zaten fırsat bulduğum anda kaçıyorum iki evden de. ama öte yandan anne ve babayı üzmek ihtimali canımı sıkıyor. hoş, onların pek de üzülmeye hakları yok bu konuda da, neyse.
hatta geçen gün öyle şeyler düşündüm ki şaşırdım. evden ayrılma konusunda tereddüt ettiğim tek nokta kedi oldu! çüş demezler mi adama? derler, evet.
üf, bilemedim.
bi ara annemle konuşsam dedim, aslında hayır demek için pek bir dayanağı olamaz. ama sanki kendim için yapacağım her harekette birileri kırılacak gibi hissediyorum. bunlar benim kuruntularım bence. evet, bence.
ha bi de seviyorum, ama zaten o yeni bi' şey değil. gitti, üç gün oldu, hemen özledim.
ama aslında özlemek güzeldir.
kontörüm yok dostlar.
buradan size selam olsun.
unutmadan; şarap güzel şey.
