31 Ekim 2009, Cumartesi
saat: 01:37
Birileri bana ağlamaya devam ediyor. Biliyo musun? Hiç içim acımıyor.. Sevdiklerimin canları yanıyor, kötü olaylar yaşıyorlar.. Bende bir o kadar tepkisiz kalıyorum artık.. Biliyorum ben kimsenin çaresi değilim, onlarda farkında bunun.. İnatla bana anlatmaya devam ediyorlar.. Bazen üzülüp fikir vermeye, yardımcı olmaya çalışıyorum.. Ne sözüm dinleniyor, ne de işe yarıyor. DEdim artık bananE!
Babama dava açmayı düşünüyorum!
Beni yıpratmıyor, ama çevresindekileri üzüyor, onlarda beni bunaltıyor.. Kimse anlamıyor.. Ben 22 yaşındayım. Öyle feleğin çemberinden defalarca seke seke geçmişliğim falan yok!.. Üzerime yüklediklerinizi taşımaktan bıktım. Ha sözüm geçse, amenna.. Ama bana artık ağlama duvarı muamelesi yapmaktan vazgeçin!
Kaçmak istiyorum, çok istiyorum.. Ama yemiyo.. Hani 3 4 sene geçse kimseye minnet etmeyeceğim bi halim olmuş olsa neyse.. Şimdi zamanı değil!
