31 Ekim 2009, Cumartesi
saat: 16:01
dun cok sacmasapan bir seye gereksizce sinirlendim... hatta anlatayim,
sevgili kisisi ve baska arkadaslarla ziyad'in evindeydik. ben tam giderken sevgili "benim bisikleti de alip evinin garajina koyar misin sana zahmet?" dedi anahtarlari verdi, "tabiki" dedim "nerde bisikletin?"
"evden cikar cikmaz sagda" dedi
gelgelelim o evdencikarcikmazhemensagda dedigi, "evden cikip, saga donup 15metre yurudukten sonra bir daha saga donunce karsina cikan otoparkin tee en sonunda cop bidonlarinin arkasinda" imis. o sogukta cikip da "hemen saga" donup bisikleti goremeyip bir muddet bakindiktan sonra bunu aradim "nerde lan hani?" diye... ama iste daha o an sinirlenmeye baslamistim... bu da asagiya inip gosterdi. ben de "ulan allah belani versin iki kelimeyi bir araya getirip derdini anlatmak bu kadar mi zor?!" diye parladim. o ozur dilerken bir yandan da sakinlesmeye calisiyodum ki "kizdin mi yoksa?" dedi. ben de yok falan vs diye gecistirip cekip gittim.
yolda dusundum, niye boyle birseye bu kadar sinirleniyorum?
annem de mesela keyword vererek konusur. ama ona guler gecerim. peki dun sevgiliye niye o kadar kizdim ben?
ya belki de insanlardan, ozellikle de malesef erkeklerden baslarinin caresine bakabilmelerini bekliyorum. aksini gormek beni sinirlendiriyo. (evet gunce galiba benim erkek kismisiyla bir sorunum var ve nerdeyse 30 senedir bunun ustesinden gelemediysem artik belki de tedavi olmam falan gerekiyor.)
ya da belki de babam ve abim herseye care bulabilen, en zor durumlara bile cozum uretebilen insanlar olduklari icin, hayatimdaki diger erkeklerden de bunu bekliyorum..
ne bileyim ya... zaman geciyo iste
