01 Kasım 2009, Cumartesi
saat: 00:15
Cincırımın gözümün önünde eriyip gitmesi imkansız denen şeye inanmak zorunda olmak içimi acıtıyor.
10 yıllık beraberliğimizde her şeyimi yaşadı, gördü, belki de hissetti. Ağlıyor mu, yoksa bana kızıyor mu bilmek isterdim.
O da beni çok sevdi, biliyorum. Yoksa o kadar kıskançlık yapmazdı. Yanıma almaya korktuğum zamanlar ağlamazdı. İlk göz ağrım, güzel, prenses, cadı kızım benim...
Seni çok çok çok seviyorum...
saat: 00:28
Yağmur ne güzel yağdı bugün. Hava soğuktu. Sonbaharın geldiğini ilk defa hissettim. Çünkü havada hüzün kokusu vardı. Ağladı, ağlayacaktı.
Yağmur yağdı, yapraklar düştü, ben ağladım.
Yalnızlığın içe dönük huzurunun yanında sonbaharla yağmur eşlik ettiler bugün.
Hiç gitme sonbahar. Hep benimle kal!
