02 Kasım 2009, Pazartesi
saat: 03:04
Anların arasındaki mesafeleri uzatıp akılsızca, yeni anlar yaratıyorsun bir ihanete. Gelecekten çalıyorsun. Çünkü anlıyor akıl, hesaplaşıyor. Çünkü akıl en büyük ihaneti kendine ediyor. Kefaretini hem zamanla, hem akılla ödüyor. Akıl kendinden çalıyor. İhanete duvarları çok kalın, çok yüksek aklın...
Enkazı kilometreleri çekiyor içine. Doymak bilmeyen bir kara delik. Yalnız gitmek mümkün mü içine? Nerden baksan, ben, sen o! Herkesin biraz aklından, biraz zamanından. Biraz güven, biraz onur, hayaller, beklentiler, emekler, emeklemekler...
Ya da dur!
Göze alabiliyorsan kendine ettiğinin bedelini kendine ödetmeye, at herşeyi içine.
Düşün...
Kaldırdığında kafanı, kaldırabilirsen, görecek misin kendini, kendine yansıtan yerlerde.
