03 Kasım 2009, Salı
saat: 00:59
bu huyumu hiç sevmiyorum;
geçmişten geleceğe bir çok anı ve hatıra bırakıyorum ve geri dönüp tekrar tekrar bakıyorum. geçmişteki anımı tekrar yaşıyorum, acı da olsa mutluluk verici de olsa, yine üzülüyorum yine.
bu huyumu hiç sevmiyorum.
çok pasif bir gündü. hareketli bir film izlediysem de hareketlendiremedi, oturduğum yerden kalkmadım, beynimi bile çalıştırmadım. hani atomlar soğukta yavaşlar ya, suyun içindeki h2o bile soğuktan yavaşlar ve donar ya, öyle hissettim kendimi, bi an donsam nisan ayında çözülsem diye düşündüm. uyusam ve hiç kalkmasam diye de düşündüm. demekki beynimi çalıştırmışım, anlamsız düşüncelere.
yazacak o kadar çok şey var ki, kelimelerim yetersiz, anlatma gücüm yok, kelimeleri cümle haline de getiremiyorum, mutlu olmak için içimde bir istek de yok, sınava girmek de istemiyorum, sadece uzaklaşmak istiyorum, elimdeki tüm gücü kullanıp uzaklaşmak istiyorum işte bu kadar.
mutlu olmak için neden bir isteğim yok ki?
hedeflerime ulaşıp ne yapıcam ki?
maneviyatsızlıkla mı ölücem?
nedir bu sıkıntı?
stress yapıcak bir hedef de koymuyorum önüme
olanı da yok sayıyorum.
sonu gelmiş gibi bu yaşantının,
geçen rüyamda gördüm saçlarım kısaydı,
köklü bir değişim yapacakmışım hayatımda, yoksa mekan mı değiştiricem?
ne olur güneş açsın yoksa
ne can kalıır ne de canan
uykum geliyor, uyumamam lazım, 13 saat uyudum, 15 mi yoksa, gün kısaldı, gece uzadı, sabahı görmedeim geceye uyandım yine.
güneş yarın bize gel!
ADI: içimde
