04 Kasım 2009, Çarşamba
saat: 10:48
sonunda geldin işte..
girdin rüyama..
en sevdiğin şeyi yapıyordun yine..
ve sonsuza dek yapacağın şeyi..
uyuyordun sessizce..
eski evimizde,köşedeki kanepenin üzerinde uyuyordun..
ne kadar özlemle izledim seni bilemezsin..
kim bilir,sen bizi nasıl özlemle izliyorsun şimdi oradan..
bize sarılabilmeyi yeniden nasıl çok istiyorsun kimbilir..
ben de sana sarılıp,yeniden "seni çok seviyorum babişkom" diyebilmeyi ne çok istiyorum..
bi isteğin var mı babacım diye sordugumda sana " senin sevgini istiyorum,bana o yeter" deyişini çok özledim ben..
bu sabah işe gelirken,bir eksik ama böyle mutlu olalım biz,o da huzurlu olsun dedi annem..
seninle beraber işe uğurladığını düşündük,annem her zamanki yeteneğiyle senin yürüyüşünü taklit etti,güldük sabah sabah;seni anıp yine..
bizim mutluluğumuz için,huzurumuz için,yıllarca kendini unutup çalışıp didinip,bize öyle rahat öyle güzel bir hayat bıraktın ki babacım;düşününce insan,aklı duruyor..
yapabileceğinin sanırım en en en iyisini yaptın ve öyle gittin sen..
sen,mutlu olmamızı isterdin sadece;her yaptığına karşılık olarak.. sadece çok mutlu olmamızı..
şimdi,seni her anışımızda babacım,içimiz ateş olup yansa da,çok mutluyuz.. sen bizim mutluluğumuzu isterdin çünkü!
ve,seni kaybettikten sonra izlediğim bir dizi de,yüzüme çarparcasına duyduğum o sözü hayatıma geçirebilmek için herşeyi yapacağım artık,tamamen asla başaramayacağımdan emin olsam bile..
"Babandan daha iyi ol!"
