05 Kasım 2009, Perşembe
saat: 01:32
bugün sanırım birinin kendini aşağılamasına neden oldum. bu kötü. kendime kızıyorum bunun için. ama kendini aşağılamış olduğunun farkında olmadığı için, bu kadar kapalı olduğu için o kişiye de çok kızıyorum. hakediyor mu bu durumda kendisi tarafından da olsa aşağılanmayı?
sadece bazı şeyleri anlayamıyorum. hiç anlayamadım. örneğin 23 yaşında olup da hayatta en çok ve sadece evlenmek istemeyi anlamıyorum. neden evlenmek istiyosun diye sorduğumda "bekar mı kalayım?" cevabını aldığımdaysa şalterim atıyor. bugün de öyle oldu. susacaktım normalde. hatta gidiyordum da. ama bunu duyunca... de ki bana, "çok aşığım sadece onla olmak istiyorum hayatımı onla geçirmek istiyorum" anlarım belki. "üremek istiyorum" de, belki onu da anlarım. ama bunu... sonra, "kendimi güvende hissetmek için evlenmeliyim" deme. hele okumuş görmüşsen hiç deme. ağlarım.
bugün de böyle bişey oldu. çok şaşkınım. aslında şaşkınlığım benim de kapalılığımdan. kendimi izliyorum sadece, kendimden kalkıyorum. herkesi ben gibi düşünüyorum. benim kabahatim daha çok. ama yine de kabullenemiyorum bazı şeyleri. bir kadının daha 1 yıllık ilişkisi için "artık evlenmek istiyorum dayanamıyorum" figanını "ondan iyisini bulamam" ile açıklaması beni yıkıyor. kendini bu denli aşağı, değersiz görmesine çok üzülüyorum.
bu gün de buna üzüldüm işte.
