05 Kasım 2009, Perşembe
saat: 23:45
Yüzlerce kilometre var arada..
Yüzlerce...
700 belki...
800, kimbilir...
Ne zamandır hissetiğim ama sormaya korktuğum bi sıkıntısı var, biliyorum.
Hayır belkide yanılıyorum. O zaman birşeylerin başlangıcında yeni bir sürece girme yolunda.
Zor zamanlar evet. Kriz, enflasyon, parasal sıkıntı, sorumluluklar, sorunlar. Yeni bir hayat...
Yeni bir düzen.
Herkes için
Hepimiz için
O'nun içinde
Benim içinde...
Uzun zamandır, bir sloganla devam ediyor yoluna, ben nekadar öyle olduğunu göstermeye çalışsada hep aksi olduğuna inandım...
Hayat bazen bizleri, olmamız gereken insan değilde, olmak zorunda olduğumuz insan yapar...
Sözün özü şu;
O üzülüyor, sıkılıyor, daralıyor, zor günler geçiriyor belkide. Anlatmak istiyor söz bulamıyor veya dediğim gibi bir süreçin tam ortasında...
Ama ya değilse, ya ilk ihtimalse...
Eli kolu bağlı durup, hiç birşey yapamıyo olmak zoruma gidiyor. Üzülsün istemiyorum, canı sıkılsında istemiyorum. Sevdiğim insanlar zorluk çeksin istemiyorum...
Ama hayat istiyor değil mi? Çekeceksin diyor. İşte bu anda, mesefaleri azaltacak gücüm olmada, omzunda hissedeceği el olmak için uğraşayım istiyorum, korkuyorum bu aralar...
Üzülmesin hiç, üzülme hiç...
Yerin apayrı...
Öptü ve gitti dersin...
