06 Kasım 2009, Cuma
saat: 11:07
Bir yıldır ha bitti, ha bitecek diye beklediğim bu lanet olası hikayenin hala bitmemiş olması, huzuru bozması her sabah bu hikayenin tam ortasında uyanıyo olmam. Benim aile bireylerimden birinin, bir insanı mutsuz ediyo olması, bir yıldır kendi menfaatleri üzerine yaşıyor olup bırak kendini, dünya meselelerini, önceliklerini, yolundan çıkar hale gelmesi...
Hiç bir şeyin, hiç bir şekilde fayda etmemesi, bir zamanlar bana kurulan cümleleri benim ona sarfetmem, babamın ruhunun benimde içimde olabileceğini düşündürtüyor...
Ya sahi babam olsa ne yapardı, hoş babam olsa böyle bir hikaye hiç yazılmazdı, ama başka bir insan olsaydı karşıda ki, babam ne yapardı...
Onun, yani annemin sayesinde öyle çok şeyden tiksiniyorum ki...
Bir yıldır sürekli diyorum, bir insanı bilerek, kasıtlı, hususi annesi! üzerse, dış dünyada ki insanlar ohooo....
Bir zamanlar bana annem;
En güvenilir, en huzurlu, en sevgi dolu yerin evim olduğunu söylerdi...
Şimdi ne öyle bir evin varlığına inanıyyorum, nede yaşamak zorunda olduğum evin anlattığı tabire uygun olduğuna...
Bu ev babamsız çok huzursuz, ruhsuz, güvensiz ve sevgisiz...
Babamın emanetleri, hatırasını bu kadar kirletmeyi başarığın için anne, senden nefret ediyorum, seni asla affetmeyeceğim asla!
Allah başımdan eksik etmesin yine seni ama, sen doğru yolu bulmadıkca, hiçbir zaman eskisi gibi, mutlu bir aile olamıycaz....
