07 Kasım 2009, Cumartesi saat: 00:26 Boğazımda bişeyler düğümlendi yine...yine aynı senaryolar tekrarlandı aynı cümlelerde... Öz! le mesajlaşıyorduk... ailece fifa 2009 turnuvası yapıyoruz dedi... yutkunamadım.. bişeyleri söyleyemedim... oysaki ben oynardım Babamla,biz bir aileyken... saatlerce kalkmazdık başından...bi tarafta fifa bi tarafta undergraund sabaha kadar oynardık... yenilen yemek ısmarlardı...hep ben yenilirdim ama hep babam ısmarlardı... hiç unutmuyorum bigün yine bn bunu takıntı haline getirirp babamı yenmiştim... ertesi gün annemin ve esra ablamın yardımıyla harika bi masa hazırlamıştım...babamın benim elimden yemeği çok sevdiği acılı ezmesi ve haydariside hazırdı... "ve babama yenincede yenilincede hep sen yemek ısmarlıyon şimdi yendim ama ben ısmarlıcam demiştim.." nasıl hoşuna gitmişti anlatamam... son görüştüğümüzde hala onu anlatır gülerdi... sadece o gülemzdi gözlerinin içide gülerdi... kızım derdi... gözleri... gözlerine o hükmederdi... ben varsam o wardı...öyle derdiii acaba şimdi dışarda yediği acılı ezme benmki kadar tat weriyomudur? yada gözlerinin içi bizi hiçe sayıp gittiği o kadına gülüyormudur ? gülmesin be günce...ömrü boyunca gülmesin... ben 3 senedir her gece gizliden gizliye bazen hıçkırarak ağlarken o bi kenarda kıskıs gülmesin... hep hak ettiğini alsın... en yakını onu sırtından vursun. o nasıl ki benm dünyaya olan güvenimi kırdıysa onunkinide kırsın birileri o bana nasıl en sevdiğim adama ( ki kendisine ) bukadar severken nefretle baktırdıysa ona da öyle baksınlar... o nasıl umutlarımı aldıysa onunda aldılar... özlüyorum hemde çok ama günceme yazmaktan daha fazlasını yapamam, yapmamalıyım... çok karışık oldu dimi yazdıklarım..anlayan olurmu ki halimi acep ? ELLEDAN