11 Kasım 2009, Çarşamba
saat: 02:30
Lise yıllarının sonu üniversite yıllarının başında tanıştığım bi hatun vardı. İlk kez ruh ikizi deniLen kavramLa orda tanışmıştım. Çocuktuk o zamanlar, daha saf ve daha temizdik, yani ben çocuktum ona göre, yaşı benden büyüktü. Veletlikten kalma bi özellikti sanırım kendimden büyük insanlarla daha iyi anlaşıyordum, özellikle dişilerle tabi bunda ablam olmasının büyük bir etkisi vardır.
Gel zaman git zaman sohbet muhabbet dozunu arttırmıştı, buluşmalar, telefonla konuşmalar, mesazlaşmalar vesaire. Birlikyken çok eğleniyorduk, küçük üstü kapaLı söylenen sözler, jestler. Olayın seyrinin nereye gittiği belliydi. Ancak taraftardan kimse bi adım atmıyordu. Hani birisi "benimle çıkar mısın" dese ( o zamanLar bu cümle oLmadan başlanıLmıyordu bi ilişkiye (: ) kayış kopacaktı. Dedim ya kimseden bi adım gelmiyordu, herkesin kendince geri durmasının nedenLeri vardı. Benim en büyük nedenim benden büyük olmasıydı (: bende büyük olunca nolacaksa artık Euheue tabi bide onun bölümü benim böLümden daha iyidi.
(: Erkek kadından az maaş alıyor dedirtmen dediğimi hatırlıyorum. Tanrım!
Sonra onun işe girmesi, benim okul dönemLeri görüşmemeye başLadık, sonra da zaten başka bir şehire çalışmaya giti hep koptuk.
Yıllar sonra ilk defa az önce konuştuk. Herkes çok farklıydı, herşeyde. O zamanLardan mıdır nedir daha bir güzeLdi herşey. Hayat yüklerini bir bir bırakmamıştı omuzLarımıza.
Yine gülüşüyorduk, eskisi gibi değiLdi, olmazdıda zaten hiçbirşeyin eskisi gibi olmadığı gibi.
Herkes o kadar mutsuz ve umutsuz ki, herkes birilerinden meded umuyor. Hayat uzun bir bayrak yarışı, birilerinin birilerini çekmesi gerekiyor. Kazanmak için destek olmak gerekiyor, biraz senden, biraz ondan, biraz bundan özveri.
Hadi! Dayan..
Az kaLdı.
Son 5(beş) metre
sonra bayrak bende
Biraz daha gayret güzeLim
Kazanmak için...
Gayret Et,
Elini uzat
....
