11 Kasım 2009, Çarşamba saat: 18:41 geberiyorum dersem inanır mısın benjamin? konserden beri kendime gelemedim 2 hafta oldu nerdeyse. hep o ayakkabılar yüzünden biliyorum. sen o havada açık ayakkabı giyersen, üstüne bu ayakkabılar topukluysa ve sahnede 1,5 saat hareketsiz durmak suretiyle sızım sızım sızlama moduna geçtiyse sevgili ayakların... ve sahneden iner inmez fırlatırcasına ayakkabıları çıkarıp şişmiş ve cayır cayır yanan ayklarını betona basarsan şuursuzca... kulise kadar öylece yürüyüp betonlara oturursan... e ben ne diyeyim ki daha kendime... üstüne tam da iyileşmeye başlamışken nişan koşuşturması ve ardından arap şükrü faslı tuz biber oldu hastalığıma... rakı-balık, müzik ve aşk ile eğlencenin dibine vurduk. son sayabildiğim kadarıyla 30 kişiydik. en eğlencelisi arap şükrüydü kesinlikle ama o kafayla bir de elimi arabaya sıkıştırdım. 2 parmağım mor ve şişmiş durumda. daha şikayet edeyim mi? minicik kedimiz, oğlumuz, sabunumuz bizi çıldırtmaya devam ediyor tam gaz. büyüdükçe durgunlaşıcağı halde daha bir terminator, daha bir frankenstein ne bileyim daha bir canavarlaşıyor. artık evde kaplan yetiştirdiğimi gururla söyleyebiliyorum dostlarıma... acilen yanına arkadaş bulmamız lazım zira hiçbir hayvan tek başına yaşamak gibi bir lanetle başa çıkmaya çalışmamalı. kesinlikle sosyalleşmek hepsinin hakkı ve kendimi onun yerine koyduğumda daha iyi anlıyorum bunu. bir ara barınağa uğramalıyım. ihmal ediyorum ne zamandır... dinlenmeliyim.... günlerce uyumak istiyorum... ama terezaya gidicem birazdan. annesi ve annesinin boyfriend i taa çek cumhuriyetinden çıkıp geldiler. çek de olsa mis gibi anne yemeği var bu akşam menümüzde. bir paket kimyon, 2-3 tabak, çatal, bıçak, kaşık vs... yüklenip gitmem lazım birazdan. bana müsade o zaman. lanaya