12 Kasım 2009, Perşembe
saat: 09:51
insan hayatı böyle işte.
bir kaç saat içinde dünyası değişebiliyor.
dün gece 23.00 gibi kapı çaldı, bir baktım nihan geldi. korktum önce. bir şey oldu sandım.
Annem de gülüyor.
''Merveye söyleyeyim mi şimdi '' dedi Nihan.
Meğer herşey çok önceden organize edilmiş.
Duygu&Burak yazlığı ayarlamış,
Doğa yiyecek içecek işlerini halletmiş,
Necla ist.e gelmiş,
Nihan babamı ikna etmiş, bunu da akşam ben dersteyken bize gelip yapmış :)
Nergis, yakın arkadaslarımı toparlamış.
Tüm bu görev dağılımını ise Ahmet yapmış.
Şimdi özel derslerimi iptal etmem gerek.
Hepsi ne için mi?
Yarın dogumgünüm, bunun için. (13. cuma olması ugursuzluk gibi görünebilir tamam ama ugurlu gelcek bana, belli )
Bu akşam yola çıkıyoruz, dogumgünümün ilk saatlerinde varmış oluruz.
cmt akşamı dönecekmişiz.
Sadece yakın arkadaslarım, ve o.
Ahmete, neden? dedim.
Cünkü sen herşeye değersin dedi.
Sustum.
Daha önce söylediklerimi hatırlamıyo musun dedim, sonra.
İncinmeni istemiyorum dedi.
Sustum.
Sevgi emek vermektir, mücadele etmektir, tekrar eski günlere döneceğiz biliyorum , artık üzülmeni istemiyorum dedi.
sarıldım ona, ağladım sonra. hep aglarım ben sulugözüm ya, bu sefer bi başkaydım ama.
ağlama dedi, ben varım, geçecek bugünler dedi.
belki de haklıydı.
koşulsuz güvenmekti sevmek, terkedilme korkusu yaşamadan,incinmeden, incitmeden yaşamaktı.
huzurlu bir uyku, sıcak bir yatak, sadakatti benim aradıgım sanırım.
ve evet,
2. bir şansı herkes hak eder.
saat 16.53
bütün işlerimi bitirdim, yavaştan hazırlanmaya başlıyım diyorum.
gidiyorum günce,
ait oldugum yere,sevildiğim,istendiğim yere gidiyorum..
