13 Kasım 2009, Cuma
saat: 02:32
sonu olmayan bir masaldı kadın, siyah kirpiklerinin ucunda nice dar ağaçları kurulurdu tek bir adımı ile.. ve sağnak bir yağmurdu gözyaşları, sel felaketlerinde boğulanların sayısının bilinemediği. arkasını dönüp her gidişinde arkada kalana değil de eski zamanlara ağlardı kadın, ve dünya sel olurdu, ve bir kişi daha çıkardı dar ağacına, tok topuk sesleri tahta kasalarda yankılanan ve ince bir çığlık soluk borularından gök yüzüne uzanan...
sonu olmayan bir yalandı kadın, usta bir yalancı iyi bir oyuncuydu. sesi bazen münkirle nekirden nağmeler söylerken bazen cebrail olur ilahi dinler dökülürdü dudaklarının arasından ve damarlarında ateşten bir kan, şeytan.
tanrısı olmayan bir kitap gibiydi kadın. nice dualar sonsuzluğun içinde yiter giderdi ona edildiklerinde. ellerinde toprak ananın rengi ve rahminde kibelenin kim bilir kaçıncı yumurtası, parmaklarının ucunda çamurdan yaratırdı dünyayı kadın...
