13 Kasım 2009, Cuma
saat: 03:13
Bu kadar uzun süre ayrı kalıcağımıza asla inanmamıştım ayrılığımızın baş safhalarında, ilişkimiz esnasındada bigün ayrılırsak bile onun için bu kadar savaşacağıma, onu bu kadar uzun süre bekliceğime...
Kendimi bile şaşırttım bu çabamla, ama bunların hepsinin adı aşk...
Aşkın hiç bu kadar acı verici olduğunu düşünmemiştim, aşık olanlar hep mutlu olur sanırdım sonra bigün aşık oldum ve yıllarca böyle sanmaya devam ettim aşkı yaşayarak...
Ama bigün bitebiliceğini hiç hesaba katmamıştım,bittikten sonra ona körkütük aşık kalabilmeyi, yerine kimseyi sevemeyeceğimi değil başkasını bulmak bile istemeyeceğimi...
Ben eskiden böyle değildim, kimseye hak ettikleri kadar değer vermeyen, saygı duymayan, bi ilişki bittimi arkasından hemen başkalarını bulan bi insandım hep aşık olduğumu sanırdım...
Değişmekte ilk adımı aşık olarak attım ben, bu sefer sanmanın ötesinde körü körüne aşık olmuştum hemde öylesine çıkmak istediğim bi adama, 1.5 ay sonra ayrılırız nasıl olsa dediğim adama...
Başlarda toy, tecrübesizdim belkide küçüktüm çünkü 15 yaşındaydım daha lisede okuyan, liseli aşıklardandım...
Ama karşımda 18 yaşında, liseyi bitirmiş üniversiteye başlamış ve gerçek hayata bi adım daha yaklaşmış bi çocuk vardı. Yaşı büyük olmasada aklı, mantığı o kadar büyüktüki...Tek kusuru vardı sadece hayatında zaten biri vardı...En baştan göz koymamalıydım belkide ama umrumda değildi, nasılsa öylesine çıkıcaktım...
Ama sonrasında tavırları, konuşmaları, fikirleri...Ben ne kadar ondan küçük olsamda bana öyle davranmayışı , gösterdiği ilgi , koruma iç güdüsü, öyleki kıskançlığı bile beni o adama adım adım bağlıyodu...Adım adım aşık oluyodum...İşte o noktada o öylesine çıkarım dediğim adam bi anda gönlümde o kadar yüksek bi yere geldiki 2. İnsana katlanamaz olmuştum...
İlk doğumgünümde ondan asla unutulmicak bi hediye almıştım...Ölene kadar unutamicağım bi hediye...Öyleki bu sayede artık kendimi ona daha da yakın hissediodum...
Bigün her şey benim için çok güzel giderken beklemediğim bişey öğrendim...Aldatılmıştım. Ama ben değişmekteki ikinci adımımı o zaman attım. Affettiğim için hiç pişman olmadım, daha iyi bi karar olamazdı aşık olduğum adamdan vazgeçemezdim...
Sonrasında çok güzel zamanlarımız geçti...
Beraber kalmalarımız, özel günlerimiz, yaz tatillerimiz...
İşte o geçen zamanlar yüzünden şimdi her yerde o kadar çok anımız varki, yüzümde ufak bi tebessüm, aklımda o, gözümdede yaşlarla andığım...
Ve...
Bu yazıda belkide yazmadığım tek şey benim hatalarım, bu sayfayı kirletmeye kıyamadım belkide...Biliyorumki yazsam sayfalar yetmicek, belki yüz kere belki bin kere yaptım aynı hataları üst üste...Ama işte bu noktada değişmekteki son adımımı atmış oldum ben...
O hataları bu sayfadan nasıl çıkardıysam içimden, kişiliğimden, benliğimdende öyle çıkardım...Hatalara bu sayfada yer vermediğim gibi artık hayatımdada yer vermicem...
O 15 yaşındaki kız, 18 yaşındaki çocuğun mantığıyla büyüdü...Geç olsada büyüdü ve hatalarını görebilicek ve düzeltebilicek duruma geldiği için çok mutlu...
Ve şimdi tek istediği hayatındaki o kışın bitip yerine bahar ayının başlaması...
Bu kızın eksiği;
Yanında huzur dolduğu, kendini güvende hissettiği, en çok değer verdiği , asla vazgeçemediği, hayatı, herşeyi ve en önemlisi aşık olduğu...
"Orçun"
"Baki olsada ayrılık, AŞK her daim ölümsüzdür..."
