22 Kasım 2009, Pazar saat: 21:32 nokta kimi zaman ihtiyaç duyarsın, yalnızlığa bile. ama yalnızlık hep sıkıcıdır, hep çekilmezdir. özlemleri hatırlatır.. bu gece, bu odada yine yalnızlık var benimle. özlediklerim aklımda. yaşanılan onca şeyin ardından ne kadar da anlamsız geliyor hayat. bazen insan kaybedecek gibi oluyor her şeye olan inancını, Tanrı'ya bile.. "neden" le başlayan cümleler kuruyorsun ama hiç mi hiç "çünkü"yle başlayamıyorsun cümlelere, cevaplara. emek verdiğin, yitip gitmesin, kötü bir şey olmasın diye uğraştığın, gözünden sakındığın şey birden bire kayıveriyor ellerinin arasından. üzülemiyorsun.. şaşkınlıklar var, dans ediyorlar odada. ne olduklarını kendileri bile bilmeyen hisler var, bağırıyorlar "biz neyiz?" diye. çözmeye çalıştıkça, çabaladıkça, bataklıkta gibi adeta batıyorsun daha da derinlere. insanlardan korkuyorsun. güven duygusunu hiç yaşamamış gibi bilmezlikten geliyorsun. sevgi? söz etmeye gerek var mı acaba? bu gece, bu odada olan yalnızlık, sessizlik ve de çığlıklar.. hepsi son bulsun bir anda isterdim. her noktada yeniden başlayan farklı cümleler gibi ben de yeniden başlamak isterdim şimdi. geçmişimi, insanları hiç mi hiç umursamadan, önemsemeden. tıpkı onların yaptıkları gibi sadece kendi mutluluğumu düşünerek.. işte bu yüzden ne kadar yalnız kalırsam kalayım düşünmemeye çalışıyorum. yeni resimler çiziyorum gözlerimle, bir bir yerleştiriyorum hafızama hepsini.. kelimelerim güzel ve de net nokta annwyn