23 Kasım 2009, Pazartesi
saat: 16:14
Galiba zamani geliyor artik. Emin degilim aslinda. Oyle gibi ama. "Ba$ladiysa bitecektir" kli$e oldugu kadar da gercek. Kendimi garip hissediyorum. Dersim vardi, $u anda icinde bulunmam gereken. Gitmedim. Uykusuz da degilim. Gitme modunda, evin icinde oturuyorum. Altimda pantolonum, ustumde ceketim, mal gibi duruyorum yani.
yarin gece Didim'e gidiyorum. Icimden otobus biletini iptal edip, bu ak$am da arabaya atlayip gitmek geciyor. "Yol uzun, otopark da var" bahanesiyle tercihimi otobusten yana kullandim bu sefer.
Bir $ekilde ali$ilmak zorunda. $u anda oturdugum yerde ayrilirsak/ayrilinca ne olacak diye du$unuyorum. Her$eyin bir anlami mi olacak? "Beraber almi$tik, beraber gezmi$tik, beraber hede hodo..." Daha mi rahat olucam? Bugune kadarki butun tarti$ma esnalarinda "ili$ki de bitse, esaret de" diye du$unurken, hatta buna cok inanmi$ken, $imdi du$unduklerime bakiyorum da, ne kadar farkli yollardan gidiyorlar.
Her ne kadar cok kizdigim zamanlar da olsa, yuzune baktigim zaman "yok, olamaz ya" desem de, icinde bulundugum yer sevgiyle ali$kanlik arasi. cizginin ustu cidden epey boktan.
2.5 yil, yuzlerce gun, binlerce saat, milyonlarca dakika, saniye.
.
