23 Kasım 2009, Pazartesi
saat: 17:12
ne diyebilirim ki kendim için?
hayatın ne hızla akıp gittiğine dair hiç bir fikrim yok özellikle de kendiminkinin. sahiden bir takip edememe halindeyim. perşembe günü hastalık sebebiyle başlayan hafta sonum bu sabah bitti. neden bitti ki? ne yaptım ben o kocaman zamanda? ya da ne çok şey yaptım di mi? ahh umrumda değil bebeğim, sahiden bak!
tek derdim şu makarayı biraz daha hızlı sarabilmek hepsi bu...
ki çok sıkıldım...
ama elim kolum bağlı böylece bekliyorum işte, dakikaları sayarak! ne saati kuzum? hatta ne günü? onlar saymakla bitmez oldular dayanılmaz oldular yetmez oldular ki artık dakikalara bile tahammül edemez oldum yavaşlıklarından dolayı. bir asabiyet bir dondurucudan yeni çıkmış buz hali var üzerimde. geçer elbet. kontrol edebilirim de elbet ama istemiyorum.
geçici olduğunu bilmek iyi ama. geçecek olduğun bilmek. etkisi altına girip sonradan çıkabileceğimi bilmekte iyi.
iyi işte...
bu kadar...
