23 Kasım 2009, Pazartesi
saat: 21:46
Otobuste universite giris sinavina hazirlandigini dusundugum bir lise ogrencisi vardi. Kiz. Solak. Kapali havaya, gurultuye ve insan kalabaligina ragmen geometri sorulari cozmeye calisiyordu. Iki soruda uzun sure takildi. Cizdi, karaladi, tekrar cizdi, tekrar karaladi ama yapamadi. Tekrar tekrar dusundu. Yine olmadi. Yilmadi ama ampul o an denk gelmemisti. Kitap okuyordum ama ilgim tamamen dagilmisti. Kitabimi kapattim. Bir sure daha hissettirmeksizin sorularla mucadelesini ve defalarca kalem izlerini silisini izledim. Dikkatliydim. Yuzundeki kaygi icimi kavurdu. Musaade ederse onun icin sorulara yaklasmayi deneyebilecegimi soyledim. --Sesimin tonunu olculu tutmak icin ugrastim. Cekinsin istememistim-- Oysa sorulari goz ucumla coktan cozmustum. Hic tereddut etmedi. Kitabi vermek istedi, almadim.
Sessizce 'Kalemimi takip etmeye calis, sen de benimle birlikte odaklanmaya calis lutfen' dedim. Fisildayarak. Gulumsedi. Guzeldi. Iki sorusunu da birlikte cozmustuk. Yavas yavas. Adim adim. Otobusu terk etmeme az kalmisti. Yardim icin birkac sefer tesekkur etti. 'Rica ederim, belki yine karsilasiriz' dedim. Tekrar gulumsedi. Benim icim kavrulmaya devam ediyordu.
Aslinda demek istediklerim bir cumleden cok daha uzundu. O kadar ama o kadar uzundu ki.. Yillar once geride birakilan ve sabir esigini sinamaktan baska islevi olmayan bir imtihana kosmaya calisiyordu -dort nala- hani benim so-called derece yaptigim. Hani ulkede mevcut olmayan ilim irfani da olduren imtihan. Hani 'bu ulkenin camiisi cok, o halde tevekkulu bol' dusuncesi kadar kof olan imtihan. Hani hala ile halen farkini dahi ogretmeyi amac edinmemis olan imtihan. Hani butun yurdum cocuklarinin 'self-development'dan nemalanmasina mani olan imtihan. Hani ulkenin olmazsa olmaz'i ama olmazsa daha iyi olurdu'su. Aslinda 'hani'lerim bir kelimeden cok daha uzundu. O kadar ama o kadar uzundu ki..
Kizin gozlerine kan oturmustu. Yuzu solgundu. Elleri usuyordu. Tirnaklarini yemisti. Saclari puskul puskuldu. Gulumsediginde ise isik saciyordu. Sekiz yasinda idrak edebildigim seyleri hala ayni keskinlikte gorebildigim icin icim tukeniyor. Un ufak oluyorum.
