25 Kasım 2009, Çarşamba
saat: 23:48
günce şu halime gerçekten şaşırıp kalıyorum.
insanın gerçekten herşey içinde filizlenip isterse büyüyor,bakmazsa çürüyor..
tamam bir yıldan fazla zaman önce ilk gördüğümde etkilenmiştim ondan..sevgilisi olduğunu öğrenince içim burulmuştu..her muhabbet edişimde garip bi şekilde heyecanlanıyordum.aşka olan inancımı kaybettiğim zamanlarda bile o hep çok farklı geliyordu bana,hakkında bişey düşünmeye cesaret edemesemde..
evet sevgilisinden ayrıldığını öğrendiğimde içten içe sevindim.aynı ortamda olduğumuz zamanlarda tarifsiz mutlu oluyordum..
ama hep bastırmaya çalıştım birşekilde.olmaz,o seni yalnızca arkadaşı olarak görüyor diye..ta ki o akşama kadar.dışarı çıkıp hava alalım mı dediğinde.oturduğumuzda o denizin kıyısına,konuşurken...düşmeme engel olmak içinde olsa elimi tuttuğunda ve bırakmadığında..belki bütün bu heyecanım,umudum kendi duygu yoğunluğumdan kaynaklanıyordur bilemiyorum.ama bildiğim bişey var ki bu boşluk doldurmak için ya da yalnızlıktan kurtulmak için istediğim,hissettiğimi sandığım bir şey değil.
gerçi hala kendi içimde tutarsızlıklarım var,kırgınlıklarım,bocalamalarım var.ama yanımda istiyorum onu.benimle olsun istiyorum.ve çok fazla takıntı yapıyorum,son günlerde saplantı haline getirmeye başladım.bu halim sakıncalı bi hal almaya başlıyor,korkuyorum.
