26 Kasım 2009, Perşembe
saat: 21:46
Tatille beraber teknolojiden uzak günler de başladı. Uzak dediğim, evle işyeri arasındaki mesafe kadar. Ortalama 30 metre yani. Oturduğu yerde bilgisayarını açar açmaz internete bağlanma lüksüne alışmış bir insan için bu gerçek anlamda teknolojiden uzaklaşmak sayılıyor.
Hiç kimse yok. Uzun zamandır bu kadar yalnız ve sakin kalmamıştım. Ottur, çöptür, köpektir, tavuktur derken huzura erdim.
Sinüzit muhtemelen İstanbul'un pis havasında azıyor. Buraya geldiğimde bu kadar rahatladığıma göre daha mantıklı bir açıklama bulamıyorum.
Sakin olunca insan, fazla fazla düşünüyor da tabi. Düşünüyorum, düşünüyorum, daha fazla duüşünüyorum ve sonuca bağlamıyorum ki düşünecek şeyler bitmesin diye. Fiziki kalabalık olunca insanin aklı da o kadar yoğun oluyor ki, net olarak, olayları her yönüyle düşünüp değerlendirme imkanı olmuyor. Burası benim şansım yani.
O yolu tekrar arabayla gelip, tekrar arabayla geri dönmek zorunda kalmasaydım iyiydi aslında. Bayram trafiği falan, evlat olsa sevilmez.
Bu kadar mola yeter. Düşünmeye devam...
