30 Kasım 2009, Pazartesi
saat: 20:46
istanbulda yaşama kararı aldım
şimdilik bu kararımdan kimseye söz etmiyorum
insanların kararım hakkındaki yorumlarını dinlemek istemiyorum!
annemle babam aldığım kararı hissediyorlar sanırım.
bu sefer gerçekten gideceğimi hissediyorum ben de.
annem uzaklaştı babam yakınlaştı
annem düşünceli babam duygusal onu bırakıp gitmemi istemiyor
durup durup daha sık dans edişleri benimle bu yüzden..
babam yaklaştıkça ben uzaklaşlıyorum ben uzaklaştıkça babam yaklaşıyor
annemse her zamanki uzak halini koruyor
"ayrılık" zor geliyor ama bunu yapmalıyım
çünkü bu şehir beni köreltiyor beni dibe çekiyor batmamak için çırpınaacak gücüm kalmadı artık!
bu yerde yaşamı kaçırıyormuşum gibi hissetmekten kurtulmak istiyorum artık.
yaşamı kaçırmamak için çırpınmaktan da yoruldum.
fırtına öncesi sessizlik hakkımı kullanıyorum
ilk rüzgarla istanbula giden yelkenliye binmek istiyorum artık.
orada yaşamak beni korkutmuyor mu?
korkutuyor
ama bunu denemeden bu korkudan kurtulmanın çaresi yok
çünkü ömrümü beni vargücüyle dibe çeken bu şehirde bitirmek daha da korkunç.
annemle babam gittikten sonrasını ise düşünmek dahi istemiyorum.
o yüzden ikinci ayrılışı yaşamanın vakti geldi de geçiyor artık!
ne zaman?
en yakın zamanda
şimdilik bekliyorum
ama çook uzun beklemeye tahammülüm kalmadı artık!
hadi rüzgar es artık!
